De helaasheid der dingen (D. Verhulst)

Bezit bezit jou, nooit omgekeerd. (p11)

herinnering is de troostende stuiptrek van een leven, een hogere soort van nageboorte. Pas wanneer de herinnering is opgedroogd treedt de dood helemaal in, de ontbinding begint wanneer men opgehouden heeft van ons te dromen, en indien geen van de getuigen het risico neemt voor een leugenaar te worden versleten, zullen de verhalen van café Liars delen in ons eigen lot te worden vergeten, wat zoveel is als er nooit te zijn geweest. (p42 -43)

Onder water zijn alle lege flessen vol (“gedicht” , p82)

Onze televisie stond omzeggens altijd aan; de open haard van de armen van geest. (p93)

De ongelukkigen hebben een realistischer beeld van de wereld, de liefde voor mijn nonkels is groot en onbegrijpelijk, maar niemand heeft ooit van de liefde durven verwachten dat ze begrijpelijk zou zijn. (p138)

Ik hield hem voor gek, voor de typische dertiger die panisch omsprong met zijn leeftijd en via een overdreven inhaalbeweging zijn definitief verloren spierkracht wou recupereren. Sportcentra worden schatrijk aan zulke mannen. (p155)

Wraaklust kon het leven verlangen (p169)

Geen enkele vrouw zou met een gerust gemoed mogen bevallen in een katholieke materniteit, waar nonnen altijd uit jaloezie sadistische trekken kunnen vertonen als zij met hun fikken in een van zonden doorsopt geslachtsorgaan zitten te woelen. Zij zouden wel eens wraak kunnen nemen voor hun eigen leven van onthouding en gebed, en vaker de verlostang hanteren dan nodig. (p172)

Ik wou even alleen zijn met mijn grootmoeder, voor het laatst. In een cafetaria vol lekkende mensen, en jengelende kinderen die andere bezoekers hadden meegebracht ter compensatie, of om er de nadruk op te leggen dat het leven van de oude doorgegeven was, als stokjes in een eeuwige estafette waar niemand de zin van kent maar waar men zich aan vastklampt in de grote helaasheid der dingen. (p181)

De sterfelijkheid van het schone, een pleonasme (p186)

Geef een reactie